رهرو

از دامنه ی شب

 

تا قله های روز

 

پیوسته در راه

 

             یکی را می مانم!

 



 

باد می وزد...

 

انگار باید

 

همه ی جباران تاریخ

 

مدام در من

 

رژه بروند!!

 

 

دیگر

 

با چشمانی بسته

 

می توانم بگویم

 

که این فرعون است!

 

                        ] با تکبری مضحک

 

و آن یکی

 

نمرود!

 

            ] با همان غرور کور

 



 

باران می بارد...

 

نرم نرمک

 

و بی اختیار

 

جذب زمین می شوم!

 



 

دلم

 

برای یک شکوفه

 

لک زده است!