| تبليغات | X |
|
ستاره های همیشه
|
||
نپرسیــدی هرگــــــــــــــــــــز که کیستم می آیــی اما وقتـــــــــــــــــــی که نیستم
حتـــی خودم هم فــــــــــراموش کرده ام چه مـــی خواهم چه مــــی گویم چیستم؟
آن کودکی شدم که از خواب خوش پرید و گم شـــد در این حوالی نمره ی بیستم!
با مـــــن بمـــــان ای آفتـــــاب نیمــروز مگـــذر از ایـــــــن تابلــــــــــوی ایستم!
چشمان مــــن برایت تلاوت نکــرده اند یک آیـــه لااقل از کتابــــــی که زیستم؟!
دیگــر فقط همین مانـــده آری همین یکی نامــــی که پاک نگشت از میـــان لیستم!
دل بــــــــود اسم آنچه بـــرایت نوشته ام خواستم امضــــــــا کنم امــــا... گریستم!
|