| تبليغات | X |
|
ستاره های همیشه
|
||
از دامنه ی شب
تا قله های روز
پیوسته در راه
یکی را می مانم!
باد می وزد...
انگار باید
همه ی جباران تاریخ
مدام در من
رژه بروند!!
دیگر
با چشمانی بسته
می توانم بگویم
که این فرعون است!
] با تکبری مضحک
و آن یکی
نمرود!
] با همان غرور کور
باران می بارد...
نرم نرمک
و بی اختیار
جذب زمین می شوم!
دلم
برای یک شکوفه
نپرسیــدی هرگــــــــــــــــــــز که کیستم می آیــی اما وقتـــــــــــــــــــی که نیستم
حتـــی خودم هم فــــــــــراموش کرده ام چه مـــی خواهم چه مــــی گویم چیستم؟
آن کودکی شدم که از خواب خوش پرید و گم شـــد در این حوالی نمره ی بیستم!
با مـــــن بمـــــان ای آفتـــــاب نیمــروز مگـــذر از ایـــــــن تابلــــــــــوی ایستم!
چشمان مــــن برایت تلاوت نکــرده اند یک آیـــه لااقل از کتابــــــی که زیستم؟!
دیگــر فقط همین مانـــده آری همین یکی نامــــی که پاک نگشت از میـــان لیستم!
دل بــــــــود اسم آنچه بـــرایت نوشته ام خواستم امضــــــــا کنم امــــا... گریستم!
|
